Momenteel ben ik er van overtuigd dat het leven, míjn leven in een rondje gaat. Dat het een achtbaan is die telkens over de kop gaat. Een schaduw die me maar blijft achtervolgen, ookal is het niet mijn schaduw. In ieder geval heb ik het gevoel van 'here we go again.' 
De school is weer begonnen, en alles is weer zoals het hoort te zijn. Misschien juist niet voor mij. Ik verlang weer hartstochtelijk naar de 'o-zo-relaxte' vakantie. Ik merk dat ik weer veel stemmingswisselingen krijg en dat ik me weer erger aan de mensen die ik niet heb gemist.
Al goed, zoals ik al zei, daar gáán we weer. Nog ruim 8 weken voor de boeg om te overleven, en dan weer heerlijk twee weken genieten van het niets doen, of juist veel. Maar de vakanties zijn gewoon mijn hoogtepunten.

Ja, het gaat we net zoals altijd, maar toch weer anders. Want elke dag is anders, en met elke dag moet je goed beginnen, toch? Maar ik zie het nut er niet van in als het telkens hetzelfde eindigt. Al goed, ik zal niet meer klagen. Maar het is gewoon zo'n dejavú gevoel, maar dan anders.
Het is zo'n 'o god, niet alweer!' gevoel, en noem maar op.

Ik zei dat ik overleven zou, door zou gaan. En ik wil me daar zo graag aan vastklampen, aan die gedachten dat ik door zal gaan. Dat ik het in mijn eentje red en sterk zal zijn. Maar soms ben je gewoon zwak. Ik zeg dat ik het overleven zal, dat ik door zal gaan. Het wel red.
Maar het is leugen, een kei-harde leugen, waar mensen zo in geloven. Maar stilletjes schreeuw ik om hulp. Gewoon omdat ik het (even) niet meer weet. Ik wil dat ze om me bekommeren, om me geven. Me liefde en aandacht schenken.
Misschien ben ik wel het meisje met maar 1 gezicht, ongelukkig en gebroken, zeggend dat ze het wel redden gaat, wetend dat het niet gebeurt.
Misschien.

Opgeven is laf, dat haat ik, laffaards. En al ben ik iemand die de moed er probeert erin te houden, ik ben stiekem een laffaard, een dikke pessimist. Nu zou ik mezelf moeten haten, maar haat is zo'n groot woord. Alhoewel, ik verafschuw me wel. Ik heb een hekel aan me. Maar haten doe ik niet.
Ik ben een laffaard die op wil geven. Een stemmetje zegt in mij dat ik het maar moet doen. Maar de ander, de moedige zegt dat ik door moe gaan, dat ik had gezworen te overleven.
Ik blijf nog even geloven in dat andere stemmetje.
Hopelijk kies ik juist.

Nou, hier begin ik dan. Mijn eerste blog. Míjn blog. Eindelijk iets voor mezelf waar ik alles kan neerzetten wat ik maar wil.

Waarom mijn naam? "Lost writer." Het klinkt niet echt positief. Want wat heb je aan een verloren schrijfster? Wat zou je erbij denken? Een schrijfster die haar inspiratie kwijt is? Of die alles verloren is, béhalve het schrijven? Wie zal het zeggen. Maar ik vind het bij mij passen. Soms ben ik verloren, soms een schrijfster. Soms ben ik een schrijfster zonder inspiratie, dan ben ik lost. In ieder geval, ik ben alles en dan weer niets. Ik héb alles, en dan weer niets. Ik ben er, en ik verdwijn.
Ik ben gewoon LostxWriter.

Nu 15 jaar, nog een meisje. Niet wetend wat ze wil. Geen besef van wat er in de toekomst gaat gebeuren, maar vastberaden dat ze overleven zal, in een wereld van pijn, onzekerheden, geluk en verdriet. Ze zal veel downs krijgen, maar de ups zijn het dan dubbel en dwars waard. Ze zal overleven, no matter how. She will survive.
Just believe in her, and she will make it true.

The girl with the mask,
With the 1000 faces.
With the true stories, and the lies.
But she's strong, she will survive.
And her aim,
she will not die,
with a broken soul,
with 1000 lies.
Just believe her,
when she said,
I'll survive.